Karmienie kur wydaje się najprostszą rzeczą w całej hodowli, a właśnie wokół niego narosło najwięcej obiegowych przekonań. Jedni powtarzają, że „kura zje wszystko”, inni, że gotowa pasza to zło, a domowe ziarno w zupełności wystarczy. Część z tych opinii jest nieszkodliwa, ale część potrafi realnie odbić się na zdrowiu stada i nieśności. Problem w tym, że mity powtarzane od sąsiada do sąsiada z czasem zaczynają brzmieć jak wiedza. Dlatego zebraliśmy najczęstsze przekonania o żywieniu kur i zestawiliśmy je z tym, co faktycznie wiadomo o potrzebach tych ptaków. Zapraszamy do lektury!
Mit 1: „Kura zje wszystko, więc nie ma co kombinować z paszą”
Fakt jest taki, że kura rzeczywiście jest wszystkożerna i chętnie dziobie niemal wszystko, co znajdzie. To jednak nie znaczy, że każdy pokarm jej służy. „Zje” i „powinna zjeść” to dwie różne sprawy. Część produktów jest dla kur ciężkostrawna albo wręcz szkodliwa. Bezwzględnie unikać należy spleśniałego jedzenia, które grozi zatruciem. Źle znoszą też cebulę, owoce cytrusowe czy awokado, a żyto potrafi wywołać biegunkę. Do tego przypadkowa, monotonna dieta prędzej czy później prowadzi do niedoborów, które odbijają się na nieśności i kondycji. Apetyt kury nie jest więc dobrym doradcą żywieniowym.
Mit 2: „Resztki ze stołu w zupełności wystarczą”
Resztki kuchenne bywają traktowane jak pełnowartościowe wyżywienie stada, a to nieporozumienie. Mogą być okazjonalnym dodatkiem, ale nie pokryją zapotrzebowania kury, zwłaszcza nioski, na białko, wapń i witaminy. Co gorsza, wiele resztek wręcz szkodzi. Potrawy słone, tłuste i mocno przyprawione obciążają organizm ptaka, a nadmiar kuchennych odpadków rozregulowuje dietę. Jeśli już podajemy resztki, to z głową i w niewielkich ilościach, jako urozmaicenie, a nie podstawę. Fundament żywienia musi stanowić coś zbilansowanego.
Mit 3: „Samo ziarno to najlepsza, naturalna pasza”
To jeden z najczęstszych i najbardziej zakorzenionych mitów. Ziarno kojarzy się z naturalnym, „tradycyjnym” karmieniem, więc wydaje się najlepszym wyborem. W rzeczywistości samo zboże jest ubogie w pełnowartościowe białko, wapń i witaminy, a więc dokładnie to, czego nioska potrzebuje najbardziej. Skutki bywają dotkliwe. Długotrwałe karmienie wyłącznie ziarnem prowadzi do spadku nieśności, słabych skorupek i pogorszenia kondycji ptaków. Dochodzi do tego pułapka, o której łatwo zapomnieć: karmione ziarnem „na oko” kury wybierają to, co najsmaczniejsze, a nie to, co kompletne odżywczo. Zbilansowaną alternatywą jest pełnoporcjowa pasza dla kur niosek, opracowana pod realne zapotrzebowanie ptaków. Nie chodzi o to, by rezygnować z ziarna w ogóle, ale by nie było ono jedynym, co trafia do karmnika.
Mit 4: „Gotowa pasza ze sklepu jest gorsza i pełna chemii”
Po drugiej stronie stoi przekonanie odwrotne: że wszystko, co gotowe, jest „sztuczne” i gorsze od domowego. Tymczasem dobrej jakości pasza pełnoporcjowa to nie „chemia”, lecz przemyślany, zbilansowany skład, który celowo pokrywa zapotrzebowanie kury na białko, energię, wapń i witaminy. Różnica nie leży w tym, czy pasza jest gotowa, tylko w jej jakości i składzie. Dlatego zamiast z góry skreślać mieszanki, warto nauczyć się czytać etykiety i wybierać produkty o przejrzystym składzie, na przykład warianty bez GMO. Gotowa pasza dobrej jakości to dla wielu przydomowych stad najprostszy sposób, by uniknąć niedoborów.
Mit 5: „Kura sama znajdzie sobie wapń na wybiegu”
Wybieg to świetna rzecz i faktycznie pomaga w żywieniu, bo kury znajdują na nim zielonkę, owady i drobne kamyczki. Nie zapewni jednak stałej, wystarczającej podaży wapnia, którego nioska potrzebuje bardzo dużo do budowy skorupy. To, co kura „uzbiera” na wybiegu, jest nieprzewidywalne i zależy od pory roku oraz pogody. Dlatego wapń trzeba zapewnić w sposób pewny: przez pełnoporcjową paszę oraz dodatki takie jak grit i wapno muszelkowe, do których ptaki powinny mieć stały dostęp. Warto pamiętać, że skorupa formuje się głównie w nocy, więc dostępność wapnia w drugiej połowie dnia ma znaczenie. Jeśli mimo prawidłowego żywienia skorupki są cienkie, to sygnał, by przyjrzeć się diecie, a w razie potrzeby skonsultować się z lekarzem weterynarii.
Mit 6: „Zimą karmi się tak samo jak latem”
Wielu hodowców karmi stado przez cały rok tak samo, tymczasem zapotrzebowanie kur zmienia się z porami roku. Zimą ptaki zużywają więcej energii na utrzymanie ciepła, więc dieta w chłodnych miesiącach powinna być odpowiednio bardziej kaloryczna.
Zima to także wyzwanie z wodą, która potrafi zamarzać. Kura pijąca za mało szybko ogranicza nieśność, dlatego zimą trzeba pilnować, by woda pozostawała niezamarznięta i dostępna. Latem z kolei liczy się jej świeżość i chłód. Dostosowanie żywienia i pojenia do sezonu to jedna z rzeczy, które w praktyce najbardziej widać na wynikach stada.
Mit 7: „Im więcej paszy i dodatków, tym lepiej”
Skoro dobra pasza służy kurom, to więcej musi znaczyć lepiej, prawda? Niekoniecznie. Nadmiar bywa równie szkodliwy jak niedobór, tylko z innej strony.
Przekarmienie energią, zwłaszcza kukurydzą, resztkami i słodkimi owocami, przy małej ruchliwości obciąża organizm ptaka. Chaotyczne dorzucanie kolejnych dodatków potrafi rozregulować bilans dobrze ułożonej dawki, a nadmiar niektórych składników podanych niewłaściwej grupie ptaków też szkodzi. Kluczem nie jest ilość, lecz dopasowanie diety do wieku, stanu i przeznaczenia kur. Rozsądny umiar działa lepiej niż zasada „byle dużo”.
Większość mitów o karmieniu kur sprowadza się do dwóch skrajności: albo „kura zje wszystko i nie ma co kombinować”, albo „tylko naturalnie, ziarnem i domowo”. Prawda leży pośrodku, w diecie zbilansowanej i dopasowanej do potrzeb ptaków, opartej na pełnowartościowej paszy, uzupełnionej rozsądnie o zielonkę, grit i wapń, z niezmiennym dostępem do czystej wody. Ten artykuł ma charakter edukacyjny i porządkuje ogólne zasady. Przy problemach zdrowotnych stada, spadku nieśności czy objawach niedoborów najlepiej skonsultować się z lekarzem weterynarii, który oceni konkretną sytuację. Jeśli szukasz pełnoporcjowych pasz dla drobiu, w tym dla kur niosek, znajdziesz je w ofercie sklepu Agro-Kocięba, prowadzonego przez polskiego producenta pasz – warto dobrać mieszankę do wieku i przeznaczenia ptaków, żeby żywienie stada opierało się na faktach, a nie na obiegowych mitach.
